Ik gedraag me vandaag als een wanhopige junkie. En dat maakt me zo ontzettend verdrietig. Want wat is dit een triest gedrag. Ben al 4 x een rondje gaan wandelen vandaag, met als doel: iemand tegenkomen die rookt, en dan dus een bietsen... kwam dus helemaal niemand tegen, wonderlijk genoeg... En ik wilde het alleen maar op deze manier, want wil geen pakje gaan kopen... ik wil geen roker zijn, ik wil gewoon 1 sigaret. En nee, de verliefde schoonmaker is al naar huis.
Ik liep dus echt rond als een junk op zoek naar z'n shot... en ook echt bereid om aan wie dan ook te vragen om een peukie... en waarom? waarom nu ineens? waarom heb ik het na al die uren en dagen ineens zo hard nodig? Mijn trucje helpt ook ff niet.
Het is zo raar, ik wil niet en ik wil wel... Dit gedrag wil ik niet. Echt gewoon dieptriest! Maar die sigaret, ja die wil ik wel.
Maar ondanks alles heb ik dus nog altijd niet gerookt! En ik wil ZO ontzettend graag geloven dat die minder wordt, dat dit over gaat. Dat er weer een moment komt dat ik oprecht blij ben dat ik niet rook. Maar nu voelt het gewoon echt even als iets wat ik niet MAG van mezelf. En ik kan het ook even niet anders, want met niet willen en niet hoeven kom ik er vandaag niet. Want iets in mij wil heel sterk wel. En niet hoeven, yeah right... leuk bedacht, maar ook dat is even helemaal niet van belang... Of nou wel of niet hoeft... het is meer een MOETEN nu dan "hey jij hoeft niet te roken"
Waarom voel ik me zo verrot terwijl het zo goed en zo knap is dat ik niet gerookt heb?
